WichtKrachtTempel
Bijgewerkt op: 6 dagen geleden

Bijna 20 jaar geleden begon ik “Innerweelde, centrum voor natuurlijk leven.’
Aan de muur hing deze tekst:
“The earth does not belong to us.
We belong to the earth.”
(Ken je de toespraak van Chief Seattle uit 1854? Je kunt de tekst hier lezen.}
Ik voelde aan alles dat we terug moesten naar die verbinding en dat dit een vrouwelijke weg was. De verbinding van vrouwen onderling, met de natuur en met natuurreligie waar onze bron ligt. Wij staan als levensdragers met onze feminiene kwaliteiten het dichts bij de heiligheid van het leven. Het werd een missie.
Destijds zocht ik naar de juiste woorden en daden om de kern van “natuurlijk leven” in de wereld te zetten.
Nu doe ik dat met de WichtKrachtWereld en nog steeds blijft het zoeken. Je kunt samen handwerken, dansen, wandelen, zingen, mediteren, maar dat maakt het nog geen WichtKrachtWereld.
Je kunt heel gemakkelijk (onbewust) de verinnerlijkte mannelijke waarden en afwijzing van het vrouwelijke meenemen die wereld in. Je kunt van het in vrijheid delen van overvloed heel gemakkelijk “handel” maken. Dat gaat het weer over bezit en controle. Dat gaat volkomen voorbij aan de kern. Wat er nodig is, is individuele innerlijke bewustwording en transformatie. De bereidheid om het herontdekken van het ware vrouwelijke aan te gaan.
Inmiddels heb ik een grote rijkdom aan boeken gevonden die prachtig woorden geven aan wat ook de kern van mijn missie is. Zij zijn schrijvers, ik niet.
Dank vrouwen, dank Sharon Blackie.
In hoofdstuk 2 van haar boek “Als vrouwen de aarde dragen, een ode aan de vrouwelijke kracht” deelt zij een verhaal dat ons confronteert met de diepste wond van onze moderne cultuur: de systematische onderdrukking en schending van het heilige vrouwelijke.
Het verhaal begint in een tijd waarin het land nog vruchtbaar, groen en vol overvloed was. In die tijd woonden er in de heilige bronnen en waterlopen mysterieuze, wijze jonkvrouwen. Zij droegen de spirituele autoriteit van het land. Elke reiziger die langskwam, werd door hen verzorgd. Ze boden de reizigers puur bronwater en heerlijk eten aan uit gouden schalen.
De relatie tussen de mens en deze vrouwen was gebaseerd op wederzijds respect en heilige gastvrijheid. Het water stroomde, de aarde gaf vrucht, en de verbinding met het sacrale was intact. Totdat koning Amangon de troon besteeg.
Koning Amangon nam geen genoegen met gastvrijheid; hij wilde bezit, controle en dominantie. Hij verkrachtte een van de jonkvrouwen van de bronnen en stal haar gouden schaal. Zijn ridders zagen dit en volgden zijn destructieve voorbeeld: ze misbruikten de andere jonkvrouwen en plunderden de bronnen.
De gevolgen waren direct voelbaar en catastrofaal. De jonkvrouwen trokken zich voorgoed terug in de diepte van de aarde. Hun stemmen verstomden. Zonder de aanwezigheid en de zegen van de vrouwen droogden de bronnen op, stierven de gewassen, verdwenen de bomen en veranderde het bloeiende koninkrijk in het “Barre Land”. Het hof van de Visserskoning werd onvindbaar, en de wereld raakte haar spirituele bezieling kwijt.
De parallel die Sharon Blackie trekt met onze huidige cultuur is pijnlijk herkenbaar. Koning Amangon symboliseert de opkomst van een patriarchale, puur op controle en exploitatie gerichte mindset. Het is de mindset die de aarde niet langer ziet als een levend, bezield organisme dat we moeten eren, maar als een 'bron' die we onbeperkt kunnen leegtrekken, beheersen en militariseren.
Net als de ridders uit het verhaal hebben we de heilige bronnen van het leven geschonden. Het verdrongen en veroordeelde vrouwelijke, dat staat voor intuïtie, de cyclische natuur, zorg, verbinding en de diepe wijsheid van de ziel, is het zwijgen opgelegd. We hebben haar stemmen niet meer gehoord, omdat we te druk waren met bouwen, veroveren en rationaliseren.
Het ecologische Barre Land waarin we ons nu bevinden (klimaatcrises, verlies van biodiversiteit) en het spirituele Barre Land (collectieve burn-outs, depressie en zinloosheid) zijn het directe resultaat van deze eeuwenoude verkrachting van het vrouwelijke principe.
Heling vraagt niet om nóg meer controle of technologische ridders die de boel wel even 'fiksen'. Het vraagt om een diepe excuses, om bekering, en om de actieve bereidheid om het vrouwelijke weer in haar ere te herstellen. We moeten weer leren luisteren naar de stemmen die zo lang veroordeeld zijn: de stem van onze eigen intuïtie, de stem van de natuur, en de wijsheid van het lichaam.
Pas wanneer we de verbinding met het sacrale vrouwelijke herstellen, zullen de bronnen weer gaan stromen en kan het Barre Land weer tot bloei komen.
De tekst van 20 jaar geleden reisde steeds met me mee. Nu hangt ze in mijn woonwagen. Vandaag heeft deze een nieuwe naam gekregen; De WichtKrachtTempel. Hier wordt het sacrale vrouwelijke geëerd.

Hier kun je meer over het boek lezen en het aanschaffen. Er is ook een link op deze website naar een leesfragment van het eerste hoofdstuk.
Ik wil ook graag wat muziek met je delen. Bewegen, dansen, luisteren, belichamen...
Het nummer "A woman feels her power when her voice is beïng heard" van Karen Drucker.
De tekst:
Deel 1:
A woman feels her power when her voice is being heard. (repeat) So Listen. Listen. Listen. Listen.
Deel 2:
The earth will be healed by the women of the world. (repeat) So Listen. Listen. Listen. Listen.
Deel 3
Women are the healers, women are wise. (repeat)
Deel 4
A woman's heart will heal the world, so listen. (repeat)
Beluister het hier.
WichtKrachtGroet,
Jitske





