top of page
Zoeken

Verbinding

5 dagen geleden
7 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 2 dagen geleden


Een beschouwing van wat ik veel zie gebeuren


Als vrouw heb je je aan te passen aan de mannen wereld. Een vrouw mag echt vrouw zijn in de rol van verzorgster, moeder, oma gewillige sekspartner én consument. Zodra een vrouw vanuit haar eigen, autonome wil iets in de wereld zet, dan wordt het moeilijk.


(Zowel mannen als vrouwen lijden onder het patriarchaat. Ik richt me op vrouwen.)


Het moederschap, het oma- of mantelzorger-zijn zijn prachtige, waardevolle lagen in het leven van een vrouw. Maar deze rollen worden vaak ingezet als een begrenzing. Er buiten treden, of die rollen niet vervullen heeft effect op hoe je als vrouw gewaardeerd wordt. In die gewaarde rollen sta je in dienst van de ander. Je faciliteert, je vangt op, je zorgt. En als consument mag je je energie kwijt in het kopen van spullen, trends en uiterlijkheden. Je wordt gemanipuleerd om zoveel mogelijk geld uit te geven. Je hebt een passieve rol die je afleidt van je werkelijke scheppingskracht. 


Zolang je binnen die lijntjes kleurt, krijg je goedkeuring. Maar wanneer je laat zien dat je méér bent dan je zorgende of economische functie, wanneer je zichtbaar wordt met je eigen wijsheid en creatiekracht, raak je juist ook bij veel vrouwen een onbewuste pijnplek. Daarom zijn het juist vaak vrouwen die andere vrouwen ondermijnen. Het zit vaak in kleinigheden of gebeurt heel indirect.


Dit maakte ik zelf voor het eerst mee tijdens een nascholingstraining van de opleiding Spirituele Psychologie die ik had gevolgd. Ik had net mijn praktijk geopend en er was hierover een artikel in het DVHN geplaatst. Een groepje vrouwen was samen in de auto naar de training gekomen. Ze hadden onderweg mijn artikel gelezen. Één van die vrouwen zei er iets over: "Ik vind die foto van jou niet mooi."  Dat was het. Verder werd er niets gezegd. Zij hadden een spirituele opleiding van 7 jaar voltooid! Oei oei oei. Natuurlijk werden zij door de docent aangesproken en hadden ze een les te leren.


Zulk gedrag komt vaak voort uit onbewuste conditionering en onzekerheid, die je kunt zien als geïnternaliseerd verzet tegen vrije vrouwelijke kracht. Je kunt dit gedrag vanuit verschillende lagen bekijken:

Geïnternaliseerde patriarchale normen: Vrouwen groeien vaak op met de ongeschreven regel dat ze bescheiden, meegaand en dienend moeten zijn. Wanneer jij wél je eigen wil kent, uitspreekt en nastreeft, doorbreek je die norm. Voor vrouwen die zichzelf die vrijheid (onbewust) nog ontzeggen, kan jouw autonomie confronterend of bedreigend voelen.

De illusie van schaarste (onderlinge competitie): Binnen traditionele machtsstructuren wordt vrouwen vaak aangeleerd dat er maar ruimte is voor één of enkele succesvolle of stralende vrouwen aan de top. De kracht of het succes van een vrouw voelt voor hen dan onbewust als iets wat ten koste gaat van hun eigen waarde, wat jaloezie of subtiele sabotage uitlokt.

Projectie en schaduwwerk: Wat mensen in zichzelf onderdrukken, keuren ze vaak af in een ander. Als een vrouw haar eigen verlangens of vrouwelijke kracht wegdrukt om aardig gevonden te worden of de vrede te bewaren, kan ze zich gaan ergeren aan het feit dat jij die ruimte wél inneemt.

Angst voor verandering in de relatie: Wanneer een vrouw groeit en haar eigen koers vaart, verandert de dynamiek in een contact. Ondermijnende opmerkingen of acties zijn soms een onbewuste poging om jou "klein" te houden, zodat alles bij het oude blijft.



Wie de voorstelling "De heks van Almen" heeft gezien begrijpt vanuit historisch oogpunt hoe angstig het voor vrouwen is zichzelf werkelijk te laten zien. En dat vrouwen andere vrouwen onbwust vanuit hun eigen angst willen tegenhouden en beschermen. Goed bedoelt, maar destructief


Inspirerend is de essay van Filosofe Carol P. Christ "Why Women Need the Goddess". Zij schrijft dat in een cultuur waarin het vrouwelijke centraal staat, een vrouw juist wordt aangemoedigd om haar eigen wil te kennen, te geloven dat ze recht heeft op een eigen wil, en te vertrouwen dat ze die in de wereld kan verwezenlijken. Drie krachten die haar in het patriarchaat traditioneel worden ontzegd. Ze benadrukt daarbij dat die eigen wil iets heel anders is dan egoïsme of over anderen heen walsen; het is simpelweg niet langer afwachten en berusten in de wil van anderen.


Precies dat is wat er schuurt. Vrouwen die zelf nog vastzitten in oude patronen van bescheidenheid en aanpassing, schrikken onbewust van een vrouw die haar eigen wil wél belichaamt. Zichtbaarheid van een vrouw herinnert hen onbewust aan de ruimte die zij zichzelf niet toestaan. De reflex om het succes van andere vrouwen te negeren of er met iets ongemakkelijks overheen te walsen, zegt alles over de kooi waarin die vrouw zelf nog zit.



Echte verbinding


In een cultuur waarin het vrouwelijke centraal staat is de wil dus juist niet egocentrisch. Het gaat niet over jezelf boven anderen plaatsen, maar over je eigen unieke plek innemen in het grotere web van het leven. 


Pas wanneer iedere vrouw haar eigen wil en scheppingskracht mag leven, ontstaat er echte verbondenheid. Geen verbondenheid uit aanpassing of angst, maar een krachtig web waarin we elkaars licht niet meer hoeven te doven, maar juist aanwakkeren.


Precies die verschuiving voelde ik toen ik het gebed interdependence (onderlinge afhankelijkheid) van Gina Puorro las. Ze schreef het om een oude, op macht en controle gerichte wereld achter ons te laten, en terug te keren naar het web van het leven.


Ze nodigt ons uit om nieuwe plekken van kracht te vinden langs de randen van wat we kennen, en om oude, schadelijke systemen als een vroedvrouw naar hun einde te begeleiden en te composteren tot nieuwe manieren van zorgen voor elkaar. En dan sluit ze af met deze krachtige zegen:


"May we honor our grief, make space for deep rest, find pleasure in our pursuit for justice, and ignite transformation with our holy rage"

(Mogen wij onze rouw eren, ruimte maken voor diepe rust, vreugde vinden in ons streven naar rechtvaardigheid, en transformatie ontsteken met onze heilige woede) 


Dit is wat wij als vrouwen nodig hebben. Dat we de rouw eren om de jaren waarin we onszelf klein hebben gehouden. Dat we onszelf diepe rust gunnen in plaats van altijd maar te zorgen en te rennen. En dat we onze heilige woede en scheppingskracht gebruiken om die oude kooi open te breken, voor onszelf, voor elkaar, voor de wereld.



Verbinding met jezelf


Er zijn ook steeds meer boeken beschikbaar over heilige woede van vrouwen zoals bijvoorbeeld "Fonkelend van woede" geschreven door Soraya Chemaly.

In haar boek onderzoekt Chemaly waarom vrouwen van jongs af aan leren hun boosheid te verbergen en hoe dit hen belemmert:

Maatschappelijk taboe. Vrouwen die openlijk boos worden, krijgen sneller negatieve labels zoals "hysterisch", "irrationeel" of "overdreven" opgeplakt. Mannen met dezelfde emotie worden daarentegen vaker gezien als daadkrachtig of gepassioneerd.

Gezondheid en zelfbeeld. Het structureel inslikken van woede leidt bij veel vrouwen tot stress, angst, depressie en fysieke klachten. Boosheid wordt vaak omgezet in verdriet, schuldgevoel of zelfkritiek.

Bron van informatie en kracht. Chemaly stelt dat woede een noodzakelijk signaal is dat aangeeft dat persoonlijke grenzen worden overschreden of dat er sprake is van onrecht, zoals de loonkloof of grensoverschrijdend gedrag.


De prijs van het 'brave meisje' zijn

Wat gebeurt er als je jarenlang je eigen wil en je boosheid inslikt om maar aardig gevonden te worden? Onlangs las ik een rauwe, eerlijke tekst van Patricia Geneva die precies dit patroon beschrijft bij vrouwen (vrij vertaald):


"Elke vrouw met een auto-immuunziekte waarmee ik ooit heb gewerkt, heeft een 'braaf meisje'-complex en werd in haar jeugd geprezen omdat ze onbaatzuchtig, aardig, deugdzaam en onderdanig was. Haar woede werd afgewezen. Ze werd in de steek gelaten zodra ze negatieve gevoelens deelde.


Zozeer zelfs dat ze haar woede zo diep inslikte, dat haar lichaam begon te schreeuwen. Haar huid. Haar lever. Haar histamineniveaus. Haar bekken. Haar migraines. Haar paniekaanvallen… Stop ermee je dochters te leren dat 'vrouwelijk', onderdanig, meegaand, jezelf wegcijferend en eindeloos aardig zijn een deugd is.


Hoe meer ik mijn gezondheid terugwon door emotionele verwerking en lichaamswerk, na jarenlang ziek te zijn geweest door endometriose, chronische hoofdpijn, kaakklachten en eindeloze voedselallergieën, hoe minder het me kan schelen wie ik voor het hoofd stoot als ik mijn ervaring deel."

(Bron: Patricia Geneva, Facebook)


Die woorden raken de kern. Jezelf eindeloos aanpassen om de lieve vrede te bewaren is niet onschuldig. Je lichaam onthoudt alles wat je niet mag uitspreken.

Dit wordt ook bevestigd door arts en trauma-expert dr. Gabor Maté. In zijn werk laat hij zien hoe sterk onze emotionele grenzen verbonden zijn met ons immuunsysteem. Niet voor niets is wereldwijd zo'n tachtig procent van alle mensen met een auto-immuunziekte vrouw. Maté beschrijft hoe vrouwen van jongs af aan worden geconditioneerd om zichzelf weg te cijferen, zich verantwoordelijk te voelen voor de emoties van anderen en hun gezonde boosheid te onderdrukken om maar 'aardig' te blijven. Ons immuunsysteem heeft als belangrijkste taak om onderscheid te maken tussen wat van ons is en wat niet van ons is. Maar wanneer wij psychologisch voortdurend onze eigen grenzen uitwissen om anderen te plezieren, raakt datzelfde systeem van binnenuit in de war. Als jij nooit 'nee' durft te zeggen tegen de buitenwereld, neemt je lichaam die taak uiteindelijk over.


WichtKracht

Je kunt in cirkels heerlijk samen drummen, zingen, dansen, wandelen of kletsen over (klein)kinderen, zonder bewustzijn over wanneer destructieve dynamieken opspelen in jezelf of onderling brengt dat geen heling. WichtKracht is geheelde vrouwelijke kracht.


Het hoofdstuk van aanpassen en inslikken heb ik achter me gelaten. In Balloërveld leef ik nu vanuit mijn eigen wil, ritme en scheppingskracht. Ik hoef niet meer te vechten tegen oude structuren of mezelf kleiner te maken om erbij te horen. Waar ik wél naar uitkijk, is het ontmoeten van vrouwen die die oude jas ook al hebben uitgetrokken. Vrouwen die hun eigen grond innemen, hun eigen vuur kennen en vanuit gelijkwaardigheid willen verbinden, zonder elkaar te hoeven redden of dragen, maar simpelweg door elkaars vrijheid te herkennen en te vieren in een WichtKrachtCommunity.


WichtKracht is er voor vrouwen in elke fase van ontwaken uit het patriarchaat. Daar lees je over in dit blogbericht.


WichtKrachtGroet,

Jitske



 
 

volg mij op

bedrijfsnaam kvk: De Heemst

​Website & tekst: Jitske van der Spoel

​Fotografie: Jitske van der Spoel & Geke Telkamp

​

© 2025 by Jitske van der Spoel Powered and secured by Wix

  • Facebook
bottom of page