top of page
Zoeken

De sluiers dun...

14 nov
6 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 6 dagen geleden


Als kind trok ik me het liefst terug in mijn eigen wereld. Ik was buiten in de natuur, omringd door bomen en dieren, of verdronk in sprookjes. Verhalen waarin de natuur leeft, waarin wijze vrouwen en verloren moeders een rol spelen, en waarin alles bezield en met elkaar verbonden is. Ze zitten boordevol levenswijsheid.


Pas jaren later begon ik te zien dat die kinderlijke liefde voor het natuurlijke geen toeval was, maar het fundament vormde voor wat ik doe met WichtKracht, dat is geworteld in een oude natuurreligie. Volgens die natuurreligie zijn de sluiers naar de andere wereld in deze tijd van het jaar dun. Ik voel ze dichtbij; mijn voorouders.

Ik onderzocht mijn familielijn. Er wilde iets gezien, ervaren en gevoeld worden. Het klopte aan mijn deur.


Ik ontdekte dat zich aan de kant van mijn moeder een diep verdriet herhaalde: zowel de moeder van mijn opa als de moeder van zijn vader overleden toen hun zoon nog maar een jongen van tien of elf jaar was. Twee moeders die hun kleine kinderen moesten verlaten. Het jongere broertje van mijn opa overleed bij zijn geboorte. Hij kreeg geen naam, maar is wel aangegeven. Wat een pijn. De moeder van mijn opa overleed in het ziekenhuis in Assen.


Er speelt nog veel meer pijn rond kinderen, sterven en kinderloos zijn. En werd (of word) je wel als volwaardige vrouw gezien als je niet voor nageslacht zorgt? Om privacyredenen vermeld ik die familieverhalen niet.


In alle families spelen natuurlijk zulke trauma's en pijnen. Ik wil (of moet) die van mijn familie aankijken. Jij die jouwe als je dat werk wilt doen. Wanneer enorme pijn niet volledig verwerkt kan worden, werkt dat onbewust door in de generaties daarna. Niet alleen het verdriet van het achtergebleven kind reist mee, maar juist ook de diepe pijn, onmacht en het schuldgevoel van de moeders. Het laat een onzichtbare stempel achter op het thema moederschap.


In mijn pubertijd (waarin ik ging menstrueren en vruchtbaar werd) kreeg ik een onverklaarbare, hardnekkige hoogtevrees. Later was dit mijn argument om geen kinderen te krijgen: "Wat als mijn kind ooit op de tiende verdieping in een ziekenhuis komt te liggen? Dan kan ik er niet naartoe. Ik kan geen goede moeder zijn." Ik heb van alles geprobeerd om van die angst af te komen, maar niets hielp. Kinderen kwamen er niet.


Kinderen, onmacht, gescheiden worden, angst, geen (goede) moeder zijn, ziekenhuis... mmm....


Speelde dit thema uit de familielijn hierbij onbewust een rol? Was al op zielsniveau bepaald dat ik dit thema op zou pakken? Ik denk aan de visie van Maarten Oversier.


Hier ben ik. Geen kinderen. Ik ervaar de pijn van kinderloosheid. Het gemis. Ik heb het 'kinderen zijn pijn'-thema niet kunnen ontlopen, maar wel het schuldthema: 'ik laat mijn kinderen in de steek'.


Mijn kinderloze leven. Het vrolijke gepraat van vrouwen om me heen over kinderen en kleinkinderen. Het 'erbij' zitten. Waarom is dat zo zwaar voor me? Als je bewust kinderloos bent, is er toch geen pijn? Mijn verhaal gaat veel dieper dan dat.


Mijn ziel heeft ervoor 'gekozen' in dit leven dit vrouwenthema te ervaren en ik geef de pijn van mijn voormoeders plek. Ik zie en doorvoel hun pijn. Ik laat het er allemaal zijn. Ik 'praat' met ze. Mogelijk wordt er nu iets in mijn voorouderveld geheeld en word ik zelf bevrijd van hun pijn die ik meedroeg.


Vrouwenthema's lopen als een rode draad door mijn hele leven en lichaam. Jarenlang droeg ik de last van ernstige menstruatiepijn en PMS, en de diepe schaamte die daarbij hoorde. Ik probeerde te overleven als manager in een harde mannencultuur, mezelf aanpassend aan een systeem dat niet voor mij was gemaakt. Ondertussen liep ik rond met niet-gediagnosticeerde endometriose en ADHD. Ik ervoer aan den lijve het schrijnende gebrek aan medisch inzicht in het vrouwenlichaam, en hoe fysieke klachten van vrouwen nog altijd te makkelijk worden weggezet als 'psychisch' of aanstellerij.


Ik leef vrouwen-, natuur- en oude-religiethema's. In WichtKracht komen ze samen.

Want al mijn persoonlijke pijn, van mijn familielijn tot mijn eigen lichaam, staat niet op zichzelf; het weerspiegelt een diepe, collectieve wond. 


In onze patriarchale samenleving zijn we vergeten wat heilig is. Met het verdrijven van de oude natuurreligies is ook het ware, volledige vrouwelijke weggedrukt en daarmee onze empathie en onze bezielde verbinding met de aarde. Wat ooit vereerd werd als levend en goddelijk, is ontheiligd en tot een productiemiddel gemaakt. 


Kijk naar hoe we met de natuur en de dieren omgaan. De aarde wordt uitgeput als een consumptiegoed. En in de vlees-, eier- en zuivelindustrie zien we diezelfde harde, empathieloze blik op het moederschap en kinderen: moederdieren worden gereduceerd tot machines, hun lichamen worden uitgebuit en hun kalfjes en jongen worden direct na de geboorte bij hen weggehaald. De dieren die gegeten worden zijn kinderen, ze halen de volwassen leeftijd niet. Ze worden moederziel alleen op transport naar het slachthuis gezet. Of overlijden al massaal voor die tijd.


Het breekt mijn hart. Want die rauwe pijn van het gescheiden worden tussen moeder en kind, en het negeren van de wijsheid en pijn van het vrouwelijke lichaam dat is exact dezelfde wond. Het persoonlijke en het collectieve lopen naadloos in elkaar over. 





In verschillende tradities wordt de regenboog gezien als het pad dat de geest van een overledene bewandelt om het aardse leven te verlaten en het geestenrijk, de andere wereld, binnen te treden.


Tijdens de workshop "VoormoederWicht", die ik organiseerde, creeerde haar.



"Mijn VoormoederWicht


Daar staat ze voor het donkere raam. De sluiers dun vandaag.

Wat een bijzondere middag.

Ze heeft geen verborgen buideltje maar een helder kruidenflesje, zichtbaar gevuld met moederkruid, aan haar gordel.


Moederkruid is van oudsher verbonden met de oer-moederenergie. Het helpt energetisch in te tunen op de vrouwen in je bloedlijn: hun kracht, hun wijsheid, maar ook de pijn of spanning die generaties lang is doorgegeven en verzacht mag worden.


De verf die ik gebruikte mengde ik met Peelozand. Hier van het land van mijn voormoeders. Dit keer maakte ik van de stof van mijn moeder een jurk/schort.


Er was zoveel wederzijdse liefde voelbaar tussen hen en mijzelf. Ook de voorvaders deden mee.


In jullie voetsporen loop ik mijn levenspad.


Dank."


Deze tekst schreef ik toen. Het heeft de weg geopend naar diepere verbinding.


Vlak nadat ik de tekst voor dit blogbericht schreef kwam ik het boek "De Goede Moeder, wat is het geheim van jouw vrouwenlijn" tegen van Chantal van Doesburgh. Ik heb het natuurlijk nog niet kunnen lezen, maar het boek en haar werk gaan vast veel vrouwen helpen.


Deze foto maakte ik in 2019 in het Hunebed museum in Borger.
Deze foto maakte ik in 2019 in het Hunebed museum in Borger.

Mijn werk wordt gevoed vanuit mijn overgave aan De Grote Moeder.

Op 11 maart gaf Hanneke Bouma de lezing "Hoe krijgen we de voedende Almoeder weer bewust in ons leven" bij Innerlijk Besef. Vanwege het overlijden van mijn zus kon ik er helaas niet bij zijn. Er is gelukkig wel een verslag van gemaakt.


Ik citeer een paar kleine stukjes uit dit verslag:


"De Alma Mater, De voedende Almoeder

Zij staat voor de oneindige creatie van alles, die haar creaties blijft voeden. Ze zegt: 'Ik hou van jou. Ik bescherm je.' We zien de beelden en laten ons de symboliek uitleggen. Maar waar het om gaat, is dat Licht en Bewustzijn zijn gevat in de vorm en dat alles, maar dan ook alles voortkomt uit de Moeder die ons blijft voeden. Zij is de baarmoeder van Licht, de wetgeefster, de Lichtdraagster. Zij is de beweging, onveranderlijk in haar veranderlijkheid. Ze wordt vaak weergegeven met borsten, billen en buik, voedend en alom tegenwoordig. Een baarmoeder, soms vergezeld met voedende koeien of een boom met vruchten.


Het hervinden van de verbinding met deze oorspronkelijke, voedende bron, helpt om los te komen van manipulatie en terug te keren naar helderheid en liefdevolle verbinding.


We hebben een keus te maken. In ons en in de buitenwereld. Waar geef je je energie aan? Aan het levensveld of aan het anti-levensveld?


De Moeder zegt dat jij niet teveel voor haar bent. 'Mijn armen en hart verwelkomen je. Ik wieg je. Mijn windlied zal je kalmeren. Laat je pijn los. Je bent niet alleen. Je bent nooit alleen geweest! Mijn liefde voor jou is onoverwinnelijk. Neem mijn liefde tot je. En als je je buik vol hebt van mij, vertel het dan de anderen. Jij bent mijn boodschapper. Jij bent mijn boodschapper als je er klaar voor bent. Sta open voor mijn diepe liefde voor jou. Ik ben hier, laat mij je de weg wijzen."


WichtKrachtGroet,

Jitske


 
 

volg mij op

bedrijfsnaam kvk: De Heemst

​Website & tekst: Jitske van der Spoel

​Fotografie: Jitske van der Spoel & Geke Telkamp

​

© 2025 by Jitske van der Spoel Powered and secured by Wix

  • Facebook
bottom of page